• VUmc | Uit de comfortzone
  • 14 september 2013
  • Opdrachten
VUmc | Uit de comfortzoneVUmc | Uit de comfortzoneVUmc | Uit de comfortzone

Uit de comfort zone: “Leuk hoor, maar wie ben je écht?”

Auteur: Marianne Meijerink 
Gepubliceerd in: Tracer #18, september 2013 

Het is bijna vier uur. In collegezaal FG1 is het rumoerig, bomvol en bloedheet. De kersverse eerstejaars hebben net samen met een longarts voor het eerst een patiënt gezien en besproken. Buiten schijnt de zon en lokt het koude biertje. Na een halve week introductie en een lange dag vol colleges zijn de studenten langzamerhand een beetje op. Maar er moet nog wat. Philip Frankenmolen van de studentenraad pakt de microfoon en wil nog even praten over competenties, communicatie, waarden en normen enzo. Vele ogen spreken boekdelen. “Zucht”.

Maar het wordt stiller als hij op een willekeurige student afstapt en vraagt of hij iets over zichzelf wil vertellen, een knappe bruine jongen met gitzwart haar. “Ik heet Mucahit, maar je mag me ook Mudj noemen. Ik hou er van om met mijn vrienden te voetballen en een filmpje te pakken. En ik ben twintig jaar.” “En jij?”, kaatst Mudj terug. Philip vertelt dat hij eenentwintig is, uit Hoofddorp komt, op Uilenstede woont, dat zijn vader ook arts is. “Dat is heel leuk Philip, maar wie ben je echt?”, vraagt een andere jongen, die zich voorstelt als Pedram. Hé! De zaal veert op. “Op mij kom je over als een doorsnee jongen. Klopt dat?”. Daar kan Philip het natuurlijk niet bij laten zitten. “Eh…” Pedram drukt zachtjes door: “Wat boeit je, wanneer voel je je kwetsbaar. Waar voel je je echt thuis?” Philip begint over zijn hobby’s. Dat hij graag knutselt en sinds twee jaar een vriendin heeft. De zaal gniffelt. Pedram: “En waar ben je bang voor?”  “Vind je het goed als ik even naast je kom zitten?”, vraagt Philip als een volleerd moderator, die zelf toch graag de regie houdt. Er volgt een gesprek over angsten, prestatiedruk, verwachtingen van ouders. Een meisje staat op, Tess: “Heeft dat met je afkomst te maken, die druk?” Studenten kijken elkaar intussen veelbetekenend aan. Doorgestoken kaart. Maar dat maakt de gesprekken niet minder boeiend, spannend en ontroerend.

“Bier!”, zegt een student als hij een half uurtje later de zaal verlaat. Dat is er. Maar ook muntthee in mooie glaasjes, Turkse koffie en spekkoek. “Die glaasjes hebben we nu”, zegt onderwijsdirecteur Gerda Croiset, en we ze zullen nog vaak gebruiken, de hele studie door.” Ze heeft de sessie samen met Tess, Pedram, Mucahit en Philip voorbereid. Het idee is van de uit Libanon afkomstige kunstenares Lina Issa van Art Partner, een bureau dat met kunstenaars bijzondere projecten doet bij organisaties. Zoals dit: culturele diversiteit heel persoonlijk maken door mensen uit hun comfort zone te halen.

“We hebben hier aan de VU zo’n mooie rijkdom aan culturen”, zegt Gerda Croiset, “maar we zien altijd dat die groepen uit elkaar groeien. Dat is jammer want je kunt zo veel van elkaar leren. Zeker omdat je als arts ook met patiënten te maken krijgt die overal vandaan komen. We gaan hier dus mee verder, samen met de studenten.”

“Supergaaf”, zegt eerstejaars Carlijne, na afloop. “Ik wil voor honderd procent aan zoiets meewerken.”