In essentie gaat mijn werk over het hoorbaar en invoelbaar maken van wat nog geen stem heeft. Ik werk veel rond grote maatschappelijke en ecologische vraagstukken. Vraagstukken waarin veel verschillende belangen, overtuigingen en werkelijkheden samenkomen en mensen soms lijnrecht tegenover elkaar staan.

Ik luister naar wat er gezegd wordt en niet gezegd wordt. Welke stemmen ontbreken? Wat wordt nog niet herkend of gehoord? En waar zit, onder al die verschillen, misschien iets wat mensen met elkaar delen? Daar geef ik vorm aan. Met tekst, beeld, performance en rituelen.

Mijn atelier bevindt zich wat dat betreft midden in de samenleving.
Daar ligt voor mij een sterke verbinding met Art Partner. We werken allebei op plekken waar de bestaande manier van denken niet altijd meer voldoende is.

Bij onze meest recente samenwerking voor het HHNK was ik als spiegel aanwezig bij gesprekken met de directie. In een monoloog van het water sprak ik ze aan op hun rol, keuzes en prioriteiten. Het gesprek veranderde volledig. Er werd niet langer over het water gesproken, er werd met het water gesproken.
Dat is voor mij precies wat kunst binnen transitievraagstukken kan doen. Niet langer óver een vraagstuk praten, maar er middenin. Wat abstract en ingewikkeld is, wordt concreet en dichtbij.